Pracodawcy zatrudniający wg stanu na dzień 1 stycznia danego roku mniej niż 50 pracowników w przeliczeniu na pełny etat mogą tworzyć Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych lub wypłacać pracownikom świadczenia urlopowe. Świadczenie takie wypłaca się raz w roku pracownikowi, który korzysta w danym roku
kalendarzowym z urlopu wypoczynkowego w wymiarze co najmniej 14 kolejnych dni kalendarzowych. Wypłata świadczenia urlopowego następuje przed wykorzystaniem urlopu – najpóźniej w dniu poprzedzającym jego rozpoczęcie.
Wysokość świadczenia urlopowego ustala się zgodnie z art.3 ust.4 ustawy o ZFŚS, a jego wysokość nie może przekroczyć wysokości odpisu podstawowego na ZFŚS, odpowiedniego do rodzaju zatrudnienia danego pracownika. Wysokość tą ustala się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy danego pracownika.
Zakładając, że wysokość świadczenia urlopowego odpowiada wysokości odpisu podstawowego na ZFŚS, pracodawca powinien wypłacić świadczenie urlopowe w wysokościach nieprzekraczających:
· dla pracownika zatrudnionego w normalnych warunkach:
o w pełnym wymiarze czasu pracy 1185,66 zł
o w połowie wymiaru czasu pracy 592,83 zł
· dla pracownika zatrudnionego w szczególnych warunkach lub wykonującemu prace o szczególnym charakterze:
o w pełnym wymiarze czasu pracy 1580,89 zł
o w połowie wymiaru czasu pracy 790,45 zł
· dla pracownika młodocianego:
o w pierwszym roku nauki 158,09 zł
o w drugim roku nauki 189,71 zł
o w trzecim roku nauki 221,32 zł
Świadczenie urlopowe wypłacane zgodnie z ustawą o ZFŚS jest zwolnione z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne, podlega natomiast opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Jeśli natomiast pracodawca wypłaca świadczenie nazwane urlopowym, ale wypłaca je na innej podstawie niż przepisy ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (np. na podstawie regulaminów wewnętrznych obowiązujących u danego pracodawcy), podlega ono obowiązkowi ubezpieczeń społecznych, ubezpieczenia zdrowotnego oraz podatkowi dochodowemu od osób fizycznych.